Over mij
Ik geloof dat de meeste mensen het juiste willen doen.
Alleen voelen ze zich niet altijd vrij om dat te zeggen, te vragen of te doen.
Die overtuiging heb ik niet uit een boek gehaald.
Ik heb haar geleerd door jarenlang te luisteren naar mensen.
Op bouwplaatsen.
In keetgesprekken.
Tijdens overleggen.
In gesprekken met vakmannen, uitvoerders, leidinggevenden, ondernemers en directies.
Steeds opnieuw zag ik hetzelfde gebeuren.
Mensen zien vaak meer dan ze zeggen.
Niet omdat ze niet betrokken zijn.
Maar omdat ze niet zeker weten wat er gebeurt wanneer ze zich uitspreken.
En juist daar werd mijn nieuwsgierigheid steeds groter.
Wat mensen zien en wat mensen zeggen zijn vaak twee verschillende dingen.
In veel organisaties ontstaat die afstand niet bewust.
Het gebeurt langzaam.
Vakmensen lossen problemen op voordat ze besproken worden. Risico’s worden normaal gevonden. En belangrijke signalen verdwijnen onderweg voordat ze ooit de directietafel bereiken.
Niet omdat mensen ze niet zien.
Maar omdat ze niet altijd zeker weten wat er gebeurt wanneer ze ze uitspreken.
Daardoor ontstaat een situatie waarin:
- de directie denkt dat het redelijk goed gaat
- terwijl de praktijk zich dagelijks aanpast om het werk draaiend te houden
En juist daar ontstaat spanning.
Ik geloof dat organisaties veel dieper gaan dan regels.
Veiligheid wordt zichtbaar in gedrag, communicatie en leiderschap.
Veel organisaties reageren op veiligheidsproblemen met:
- meer regels
- meer formulieren
- meer controles
- en meer procedures
Maar het echte probleem zit vaak ergens anders.
Het ontstaat op het moment dat het schuurt.
Wanneer:
- planning en praktijk botsen
- iemand twijfelt
- iets niet werkbaar voelt
- of iemand moet beslissen of hij wel of niets zegt
Juist daar zie je hoe een organisatie werkelijk functioneert.
Niet wanneer iemand iets ziet.
Maar wanneer iemand besluit iets te zeggen.
En misschien nog belangrijker:
Wat gebeurt er daarna?
Wordt er geluisterd?
Wordt iemand serieus genomen?
Of leert iemand dat zwijgen veiliger is?
Daar ontstaat cultuur.
Niet in een handboek.
Maar in de reactie op wat mensen uitspreken.
Waarom familiebedrijven mij raken.
Omdat daar vaak nog voelbaar is hoe belangrijk mensen werkelijk zijn.
Ik werk het liefst met familiebedrijven in de bouw en techniek waar de eigenaar nog actief betrokken is bij de organisatie.
Bedrijven die gebouwd zijn op:
- vakmanschap
- loyaliteit
- hard werken
- en vertrouwen tussen mensen
Vaak voel je daar nog:
- trots
- verantwoordelijkheid
- betrokkenheid
- en respect voor de mensen op de werkvloer
Maar juist bij groei ontstaat ook daar langzaam meer afstand tussen kantoor en uitvoering.
Niet uit onwil.
Maar omdat groei dat met organisaties doet.
En vaak voelen eigenaren dat ergens al aan.
Alleen kunnen ze het niet altijd precies aanwijzen.
De Veiligheidsbrug is ontstaan vanuit nieuwsgierigheid naar mensen.
Niet vanuit een marketingplan.
Ik ben De Veiligheidsbrug gestart omdat ik zag hoeveel organisaties langzaam zicht verliezen op wat er werkelijk gebeurt in de praktijk.
Niet omdat mensen hun werk niet goed willen doen.
Maar omdat organisaties vaak zicht verliezen op wat mensen werkelijk denken, zien en ervaren.
Daardoor blijven signalen hangen.
Klappen gesprekken dicht.
En wordt aanpassen langzaam normaal gedrag.
Juist daarom help ik organisaties zichtbaar maken wat er onder de oppervlakte gebeurt.
Niet door harder te controleren.
Maar door:
- beter te luisteren
- scherper te kijken
- en opnieuw verbinding te creëren tussen kantoor en uitvoering
Uiteindelijk draait het om de vraag:
Wat gebeurt er wanneer iemand zich uitspreekt?
Mensen spreken zich alleen uit wanneer ze geloven dat:
- er geluisterd wordt
- reacties voorspelbaar zijn
- en melden daadwerkelijk zin heeft
Wanneer dat vertrouwen ontbreekt, ontstaan stilzwijgende shortcuts.
Dan lossen mensen op.
Dan passen mensen zich aan.
Dan wordt risico langzaam normaal.
Juist daarom geloof ik dat veiligheid uiteindelijk veel minder gaat over regels dan over:
- gedrag
- leiderschap
- communicatie
- en vertrouwen binnen teams
Ik geloof dat ieder mens een stem heeft. En dat organisaties beter worden wanneer die stem gehoord wordt.
Niet omdat iedereen het altijd met elkaar eens hoeft te zijn.
Maar omdat de werkelijkheid pas zichtbaar wordt wanneer mensen durven zeggen wat ze werkelijk zien, denken en ervaren.
Dat is waar mijn werk begint.
En eerlijk gezegd ook waar mijn nieuwsgierigheid nooit ophoudt.